Na czym polega wspólna ocena wynagrodzeń?

Wspólna ocena wynagrodzeń następuje w przypadku niewytłumaczonej różnicy w wynagrodzeniu na poziomie 5 procent

Wspólna ocena wynagrodzeń to badanie przeprowadzane przez pracodawcę wspólnie z przedstawicielstwem pracowników, gdy z raportowania różnic w wynagrodzeniach wynika różnica między mężczyznami i kobietami wyniosła co najmniej 5 procent w kategorii pracowników wykonujących pracę równą lub pracę o równej wartości, i nie można tej różnicy obiektywnie uzasadnić oraz nie została ona wyeliminowana w ciągu sześciu miesięcy od raportowania. Ocena określa skalę różnicy, przyczyny jej powstania oraz jakie działania są niezbędne do jej wyeliminowania; przedstawicielstwo pracowników uczestniczy w ocenie i wyniki są z nim omawiane.

Obowiązek jest zatem bezpośrednio powiązany z obowiązkiem raportowania: obowiązek wspólnej oceny wynagrodzeń powstaje tylko wtedy, gdy raportowanie wykaże niewytłumaczoną różnicę takiej skali i naprawa nie nastąpi w wyznaczonym terminie. Dla pracodawców bez obowiązku raportowania — ponieważ zatrudniają poniżej progu stu pracowników — ten obowiązek nie ma zastosowania. W Holandii sam obowiązek raportowania nie jest jeszcze ustalony: wniosek ustawy wdrażającej dyrektywę, Wet implementatie richtlijn loontransparantie mannen en vrouwen, został złożony w Drugiej Izbie, ale nie został jeszcze przyjęty. Dopóki tak będzie, obowiązek wspólnej oceny wynagrodzeń nie ma zastosowania do pracodawców prywatnych w Holandii. Dla pracodawców w sektorze publicznym i półpublicznym sytuacja może być inna, ponieważ mogą być oni w pewnych warunkach bezpośrednio związani dyrektywą, teraz gdy upłynął okres na jej wdrożenie.

Gdzie to znajduje się w dyrektywie: artykuł 10 i 13

Obowiązek wspólnej oceny wynagrodzeń określony jest w artykule 10 dyrektywy (UE) 2023/970, w tym próg 5 procent i sześciomiesięczny termin, w którym pracodawca może sam naprawić różnicę. Rola przedstawicielstwa pracowników w tej ocenie wynika z artykułu 13 tej samej dyrektywy, który reguluje udział partnerów społecznych. Status wdrożenia w Holandii można sprawdzić we wniosku ustawy nr 36949 w Drugiej Izbie.