Pracownik pyta o średnie wynagrodzenie — co muszę podać?

Średni poziom wynagrodzenia, rozdzielony ze względu na płeć

Zgodnie z dyrektywą pracownik ma prawo do informacji o średnim poziomie wynagrodzenia dla jego kategorii pracy o równej wartości, rozdzielonym ze względu na płeć (artykuł 7 ust. 1 dyrektywy (UE) 2023/970). Nie chodzi tu więc o indywidualne wynagrodzenia kolegów i koleżanek, ale o średnią na kategórię: ile zarabiają średnio mężczyźni w tej grupie, a ile kobiety. To prawo nie ma dolnego progu dotyczącego wielkości przedsiębiorstwa — inaczej niż obowiązek raportowania i oceny wynagrodzeń, dotyczy każdego pracodawcy, niezależnie od liczby pracowników.

W przypadku prywatnych pracodawców w Holandii prawo to nie jest obecnie jeszcze zakotwiczone w prawie. Znajduje się ono w projekcie ustawy 36949, ale projekt ten jest wciąż rozpatrywany przez Druga Izbę i obowiązki z niego wynikające nie mają jeszcze mocy. Pracownik może wprawdzie złożyć takie żądanie, ale nie ma obecnie obowiązku prawnego, by na nie odpowiedzieć — obowiązek ten powstaje dopiero po wejściu ustawy w życie. Dla pracodawców w sektorze publicznym i półpublicznym sytuacja może być inna: mogą już być bezpośrednio związani dyrektywą, ponieważ okres na transpozycję upłynął. Kto chce się na to przygotować już teraz, w każdym razie potrzebuje podziału funkcji na kryteria obiektywne, aby móc określić "pracę o równej wartości" i odpowiadające jej kategorie — to praca, która nie będzie gotowa w ciągu tygodnia.

Podstawa prawna: artykuł 7 i projekt ustawy 36949

Samo prawo zawarte jest w artykule 7 ust. 1 dyrektywy (UE) 2023/970. Fakt, że prawo to nie obowiązuje jeszcze w Holandii dla prywatnych pracodawców, wynika ze statusu projektu ustawy 36949: został on złożony w Drugiej Izbie, ale nie odbyła się jeszcze debata plenarna i głosowanie, a tym bardziej rozpatrzenie w Pierwszej Izbie. Dopóki ustawa nie wejdzie w życie, dyrektywa nie działa bezpośrednio między prywatnym pracodawcą a jego pracownikiem.