Η απαγόρευση να ρωτήσετε έναν υποψήφιο τι κερδίζει αυτή τη στιγμή ή τι έκερδε νωρίτερα ισχύει σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η οδηγία το ορίζει αυτό ως ελάχιστο πρότυπο. Ό,τι διαφέρει είναι ο τρόπος με τον οποίο κάθε κράτος μέλος το έχει συμπεριλάβει στη εθνική νομοθεσία: ποιος ακριβώς δεσμεύεται από την απαγόρευση, ή αν ισχύει και για ένα εξωτερικό γραφείο προσελκύσεων που διεξάγει τη συζήτηση εκ μέρους σας, και πώς ένας εποπτικός φορέας το χειρίζεται εάν συμβεί παρ' όλα αυτά.
Για μια εταιρεία που προσλαμβάνει μόνο στην Ολλανδία, είναι θεωρητικό ζήτημα. Για ένα εγκατάστημα εγκατάστασης με παράρτημα στη Γερμανία, έναν Διευθυντή HR που δημοσιεύει τη θέση σε πολλές χώρες ταυτόχρονα, ή έναν οργανισμό γραφείων που συνεργάζεται με ένα παν-ευρωπαϊκό γραφείο προσελκύσεων, είναι πρακτικό. Το κείμενο της αγγελίας εργασίας μπορεί να είναι το ίδιο παντού, αλλά η συνέντευξη ενδέχεται να μην είναι.
Τι καθορίζει και τι δεν καθορίζει η οδηγία
Η οδηγία απαγορεύει στους εργοδότες να ρωτούν τους υποψηφίους για την τρέχουσα αμοιβή τους ή το ιστορικό της αμοιβής τους, και υποχρεώνει ότι οι πληροφορίες που ένας εργοδότης ήδη διαθέτει σχετικά με την αμοιβή ενός υποψηφίου δεν χρησιμοποιούνται για τον προσδιορισμό της προσφοράς. Αυτή είναι η ελάχιστη απαίτηση που πρέπει να πληρούν όλα τα κράτη μέλη. Ένα κράτος μέλος μπορεί να υπερβεί αυτή την ελάχιστη απαίτηση, για παράδειγμα επεκτείνοντας την απαγόρευση και στο στάδιο της αξιολόγησης, ή αναφέροντας ρητά τους προσελκυστές δίπλα στον ίδιο τον εργοδότη στο κείμενο του νόμου. Εάν και πώς ένα κράτος το κάνει αυτό, περιλαμβάνεται στο εθνικό μέτρο εφαρμογής, όχι στην οδηγία.
Αυτό σημαίνει ότι η ερώτηση "είναι επιτρεπτό" μπορεί να έχει ελαφρώς διαφορετική απάντηση σε ένα κράτος μέλος από ό,τι σε ένα άλλο, ακόμη και αν το σημείο εκκίνησης είναι το ίδιο. Για την ακριβή διατύπωση σε μια συγκεκριμένη χώρα, το εθνικό κείμενο του νόμου ή ένας τοπικός νομικός σύμβουλος είναι ο κατάλληλος πόρος, όχι μια γενική σύγκριση.
Γιατί το διαφορά ανά χώρα προκύπτει
Η διαφορά σπάνια βρίσκεται στην αρχή και συχνότερα στα περιθώριά της. Ορισμένα κράτη μέλη είχαν ήδη μια παρόμοια απαγόρευση πριν από την οδηγία, για παράδειγμα σε έναν συγκεκριμένο τομέα ή μέσω νομολογίας, και έχουν εναρμονίσει τον νέο κανόνα σε αυτό. Άλλα κράτη μέλη εισάγουν την απαγόρευση για πρώτη φορά και πρέπει να επιλέξουν πόσο αυστηρή να τη διατυπώσουν: ισχύει μόνο για τον εργοδότη, ή και για όποιον διεξάγει συζήτηση εκ μέρους του εργοδότη. Επίσης, το ζήτημα του ποιος ασκεί εποπτεία και πώς ο εποπτικός φορέας κρίνει μια παραβίαση είναι αποκλειστικής ευθύνης κάθε κράτους μέλους.
Επιπλέον, το ρυθμό της ενσωμάτωσης διαφέρει. Ένα κράτος που πληρούσε την προθεσμία έχει ήδη το κείμενο στη θέση του. ένα κράτος που είναι ακόμη σε εξέλιξη λειτουργεί μερικές φορές ακόμη με ένα νομοσχέδιο που μπορεί να αλλάξει πριν από την αποδοχή του. Για όποιον προσλαμβάνει σε πολλές χώρες ταυτόχρονα, αυτό σημαίνει ότι οι κανόνες για το ένα παράρτημα είναι ήδη διαμορφωμένοι ενώ για το άλλο δεν είναι ακόμη οριστικοί.
Τι σημαίνει αυτό για τη διασυνοριακή προσέλκυση
Το πρακτικό αποτέλεσμα δεν είναι ότι πρέπει να έχετε διαφορετική πολιτική προσέλκυσης ανά χώρα. Οι περισσότεροι οργανισμοί επιλέγουν να ακολουθούν εσωτερικά τον αυστηρότερο κανόνα που υπάρχει στη δομή της εταιρείας και να τον εφαρμόζουν παντού. Αυτό εμποδίζει έναν προσελκυστή να πρέπει να θυμάται ποια ερώτηση επιτρέπεται και ποια όχι ανά χώρα. Είναι ωστόσο κάτι που πρέπει να γίνει συνειδητά, όχι σαν υπόθεση.
Το σημείο όπου συχνότερα προκύπτουν προβλήματα δεν είναι η άμεση ερώτηση "τι κερδίζετε τώρα", αλλά η έμμεση παραλλαγή: μια ερώτηση για το επιθυμητό μισθό που στην πραγματικότητα έχει το ίδιο αποτέλεσμα, ή μια ερώτηση που γίνεται μέσω ενός εξωτερικού γραφείου χωρίς ο εργοδότης να έχει οπτική σε αυτό. Στη διασυνοριακή προσέλκυση, το τελευταίο είναι ένα πραγματικό σημείο προσοχής, επειδή ο εργοδότης δεν διεξάγει πάντα ο ίδιος το συνομιλία.
Τι μπορείτε να διευκρινίσετε εκ των προτέρων
Για όποιον θέλει να μάθει πώς έχουν καταγραφεί οι κανόνες σε μια συγκεκριμένη χώρα, ο εθνικός νόμος μεταφοράς είναι το σημείο αναφοράς, συμπληρωμένος με την εξήγηση της αρμόδιας εποπτικής αρχής σε εκείνη τη χώρα. Μια γενική σύγκριση μεταξύ χωρών είναι ένα σημείο εκκίνησης για να δείτε πού πρέπει να στραφεί η προσοχή, όχι αντικατάστασή της.
Στη βάση γνώσεων του Payria, ανά θέμα, έχει διαπιστωθεί τι ρυθμίζει η οδηγία και τι έχει παραχωρηθεί στα κράτη μέλη, με την τοποθεσία στο επίσημο κείμενο. Αυτό είναι ένα καλό σημείο εκκίνησης για να δείτε εάν κάτι έχει ήδη καθοριστεί ή είναι ακόμα σε εξέλιξη. διασχίστε τη βάση γνώσεων ανά θέμα δίνει εκεί μια πρώτη εικόνα.
Εάν θέλετε να μάθετε γρήγορα εάν ισχύει αυτό για την κατάστασή σας, για παράδειγμα επειδή προσλαμβάνετε σε πολλές χώρες της ΕΕ, τότε η δωρεάν έλεγχος δίνει μια πρώτη κατεύθυνση. δείτε σε λίγες ερωτήσεις πού βρίσκεστε χρειάζεται λίγα λεπτά και δεν χρειάζεται λογαριασμό. Πώς προκύπτει εκείνο το αποτέλεσμα, εξηγείται στη σελίδα που δείχνει από πού προέρχονται οι πληροφορίες: πώς ο Payria συντάσσει τις πληροφορίες.
Εάν έχετε μια ερώτηση που δεν εμφανίζεται απευθείας στη βάση γνώσεων, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να έχει ήδη τεθεί. την επισκόπηση με συχνές ερωτήσεις ασχολείται μεταξύ άλλων με το πώς διατηρούνται οι χωροειδικές διαφορές μόλις αλλάξει η νομοθεσία.
Αυτό το άρθρο περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο η οδηγία και η εθνική μεταφορά σχετίζονται μεταξύ τους, όχι τον τρόπο με τον οποίο αυτό ισχύει για τη δική σας πρακτική πρόσληψης σε μια συγκεκριμένη χώρα. Για αυτήν την αξιολόγηση, το εθνικό κείμενο του νόμου ή ένας δικηγόρος στον τόπο είναι το κατάλληλο.