Μπορείτε κατ' αρχήν να καθορίσετε μόνοι/μόνες τα κριτήρια που δεν διακρίνουν ως προς το φύλο για την ταξινόμηση των λειτουργιών σας. Δεν υπάρχει κανένα υποχρεωτικό στοιχείο για να το κάνετε αυτό μέσω ενός εξωτερικού γραφείου, και για μια επιχείρηση με ένα ευχερές αριθμό λειτουργιών είναι εν τοις πράγμασι θέμα να ονοματοδοτήσετε τους παράγοντες και να τους εφαρμόσετε συνεπώς. Το σημείο στο οποίο εμποδίζεται η πρακτική εφαρμογή δεν είναι ο ίδιος ο καθορισμός, αλλά το να αποδείξετε ότι τα κριτήρια είναι όντως ουδέτερα ως προς το φύλο και ότι έχουν χρησιμοποιηθεί με τον ίδιο τρόπο για όλες τις λειτουργίες.
Κριτήρια που δεν διακρίνουν ως προς το φύλο σημαίνει ότι τα χαρακτηριστικά στα οποία βασίζετε την αξιολόγηση των λειτουργιών είναι ανεξάρτητα από το ποια γεννα εκτελεί τη λειτουργία. Οι κοινές παράμετροι στην αξιολόγηση λειτουργιών είναι οι γνώσεις και δεξιότητες, η ευθύνη, η προσπάθεια και οι συνθήκες εργασίας. Αυτά δεν είναι φανταχτεροί όροι αλλά τα δομικά στοιχεία που εμφανίζονται σχεδόν σε κάθε σύστημα αξιολόγησης λειτουργιών. Το ζήτημα δεν είναι αν αναφέρετε αυτούς τους παράγοντες, αλλά αν η στάθμιση τους δεν λειτουργεί τυχαία προς όφελος λειτουργιών που εκτελούνται κυρίως από ένα φύλο.
Τι σημαίνει να το κάνετε μόνοι/μόνες στην πράξη
Το να το κάνετε μόνοι/μόνες σημαίνει ότι για κάθε λειτουργία εφαρμόζετε τους ίδιους παράγοντες, καταγράφετε τη στάθμιση γραπτώς, και μπορείτε να εξηγήσετε τη στάθμιση αυτή χωρίς να καταφεύγετε σε «έτσι το κάνουμε πάντα εδώ». Το τελευταίο είναι ακριβώς όπου πολλές φορές τα πράγματα δυσχεραίνονται: κριτήρια που αναπτύχθηκαν ποτέ διαισθητικά αποδεικνύονται ότι δεν εφαρμόζονται συνεπώς παντού κατά τον έλεγχο. Μια εγκαταστάσιμη επιχείρηση που δίνει μεγάλο βάρος στη φυσική προσπάθεια στις τεχνικές λειτουργίες αλλά πολύ λιγότερο στις διοικητικές λειτουργίες, πρέπει να μπορεί να εξηγήσει γιατί αυτή η στάθμιση είναι αντικειμενικά δικαιολογημένη και δεν συμπίπτει τυχαία με μια κατανομή κατά φύλο.
Το δεύτερο πρακτικό κριτήριο είναι η ιχνηλασιμότητα. Μόλις ένας εργαζόμενος υποβάλει ένα αίτημα πληροφοριών ή μόλις η υποχρέωση αναφοράς έρχεται στο προσκήνιο, πρέπει να μπορείτε να αποδείξετε με βάση ποια κριτήρια λειτουργίες θεωρήθηκαν ισοδύναμες. Αυτό δεν είναι μια στιγμιαία φωτογραφία αλλά ένα έγγραφο που πρέπει να μπορείτε να ενημερώσετε εάν αλλάξουν οι λειτουργίες. Όποιος το διατηρεί αυτό σε ένα υπολογιστικό φύλλο που κανείς άλλος δεν γνωρίζει, διατρέχει τον κίνδυνο ότι η τεκμηρίωση δεν είναι διαθέσιμη εγκαίρως ή πλήρως κατά ένα αίτημα.
Τα όρια του να το κάνετε μόνοι/μόνες
Το όριο μεταξύ του να το κάνετε μόνοι/μόνες και της εξ ολοκλήρου εκχείρησης δεν βρίσκεται στο ερώτημα αν επιτρέπεται, αλλά στο ερώτημα αν μπορείτε να το διατηρήσετε συστηματικά σε όλες τις λειτουργίες, τμήματα και μελλοντικές προσαρμογές. Με μια χούφτα λειτουργιών αυτό είναι ευχερές. Μόλις ο αριθμός των λειτουργιών αυξηθεί ή μόλις οι λειτουργίες πρέπει να συγκριθούν σε διαφορετικές χώρες, υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα τα κριτήρια να διαφέρουν ανεπαίσθητα μεταξύ των τμημάτων ή των εγκαταστάσεων. Αυτό είναι το σημείο στο οποίο ένα δομημένο σύστημα κάνει τη διαφορά: όχι επειδή κάνει κρίση για το αν μια διαφορά είναι δικαιολογημένη, αλλά επειδή εφαρμόζει τα ίδια κριτήρια συνεπώς και καταγράφει ποιος πότε έκανε ποια επιλογή.
Είναι επίσης καλό να συνειδητοποιήσετε τι δεν λύνει το να το κάνετε μόνοι/μόνες. Αν μια διαφορά αποδοχής μεταξύ ισοδύναμων λειτουργιών είναι δικαιολογημένη δεν είναι ένα ερώτημα που μια λίστα κριτηρίων απαντά — είναι μια αξιολόγηση που έγκειται σε εσάς, τον/τη νομικό/η συμβουλό σας ή την αρμόδια αρχή εποπτείας. Ένα σύστημα, είτε αυτοσχέδιο είτε υποστηριζόμενο, δομεί και τεκμηριώνει· δεν κάνει κρίσεις. Στην τη γνωσιακή βάση με εξηγήσεις ανά θέμα Βρίσκετε πώς η αξιολόγηση λειτουργιών σχετίζεται με την υποχρέωση αναφοράς και το δικαίωμα πληροφοριών, ώστε να αποκτήσετε μια πιο πλήρη εικόνα του τι χρειάζεται στη συνέχεια.
Πώς καθορίζετε τι λειτουργεί για τη δική σας κατάσταση
Η επιλογή μεταξύ αυτοέκδοσης και εξωτερικής ανάθεσης εξαρτάται κυρίως από τον αριθμό των θέσεων εργασίας, την προσδοκία ότι αυτές οι θέσεις θα αλλάξουν και το ερώτημα εάν ήδη κάνετε συγκρίσεις σε χώρες της ΕΕ. Ένας μικρός, σταθερός οργανισμός με λίγες κατηγορίες θέσεων εργασίας μπορεί να θέσει τα κριτήρια από μόνος του χωρίς πρόβλημα, με την προϋπόθεση ότι αυτό γίνεται γραπτώς και συνεπώς. Μόλις αυξηθεί ο αριθμός των θέσεων εργασίας, των τοποθεσιών ή των ταξινομήσεων, γίνεται πιο ελκυστικό να δομηθούν τα κριτήρια σε ένα σταθερό σύστημα, έστω και απλώς για να αποφευχθεί η αναλυτική τεκμηρίωση να ερμηνευθεί διαφορετικά από διαφορετικούς εργαζομένους.
Μέσω τον έλεγχο υποχρεώσεών που σε λίγες ερωτήσεις αποσαφηνίζει την κατάστασή σας θα δείτε ποιες υποχρεώσεις ισχύουν ήδη για την επιχείρησή σας και ποιες εφαρμόζονται μόνο σε μεγαλύτερο αριθμό εργαζομένων. Στην τη σελίδα σχετικά με την προέλευση των πληροφοριών μας περιγράφεται πώς διατηρούμε τα κριτήρια και τις ταξινομήσεις ιχνηλασίμα στο επίσημο κείμενο, και στην την επισκόπηση του κόστους του συστήματος γύρω από την ταξινόμηση θέσεων εργασίας θα δείτε τι αλλάζει εάν δεν θέλετε πλέον να διατηρήσετε οι ίδιοι την τεκμηρίωση.
Εάν αμφιβάλλετε για το εάν τα τρέχοντα κριτήριά σας έχουν τεθεί με επαρκή συνέπεια, ξεκινήστε με τον δωρεάν έλεγχο υποχρεώσεων. Αυτός σας δίνει σε λίγα λεπτά μια ένδειξη του πού βρίσκεστε, χωρίς να χρειάζεται να δημιουργήσετε λογαριασμό.