payria.eu

De meestgemaakte fout bij het verbod op de salarisvraag

De meeste werkgevers stellen de verboden salarisvraag niet rechtstreeks, maar laten hem binnensluipen via recruiters, sollicitatieformulieren of een 'salarisverwachting'-veld. Dat levert hetzelfde risico op.

De meestgemaakte fout bij het verbod op de salarisvraag is niet dat een werkgever rechtstreeks vraagt wat een kandidaat nu verdient. Dat weet inmiddels bijna iedereen te vermijden. De fout zit in de omweg: de vraag wordt gesteld via een sollicitatieformulier met een verplicht veld 'huidig salaris', via een externe recruiter die het toch navraagt, of via een vraag naar 'salarisverwachting' die in de praktijk hetzelfde antwoord oplevert.

Het verbod op de salarisvraag geldt zonder drempel, dus ongeacht de omvang van uw organisatie, en het geldt voor het hele wervingsproces: van de vacaturetekst tot het laatste sollicitatiegesprek. Dat betekent dat ook indirecte vormen van de vraag onder het verbod kunnen vallen. Het gaat niet om de precieze bewoording, maar om wat er feitelijk wordt opgehaald: informatie over het huidige of eerdere loon van de kandidaat.

Waar het misgaat in de praktijk

In de meeste gevallen zit de fout niet bij de recruiter die aan tafel zit, maar bij het systeem eromheen. Een ATS-sjabloon met een verplicht invulveld, een intakeformulier dat al jaren ongewijzigd wordt gebruikt, of een checklist voor een telefonische voorselectie: ze zijn vaak ouder dan de regel en worden zelden herzien op dit punt. Niemand heeft de vraag er bewust ingezet, maar niemand heeft hem er ook uitgehaald.

Een tweede terugkerend patroon is de vraag naar 'salarisverwachting' zonder context. Op zichzelf is vragen naar wat iemand voor de nieuwe functie wil verdienen geen probleem; dat gaat over de toekomst. Maar in de praktijk formuleren interviewers die vraag vaak zo dat het antwoord onvermijdelijk het huidige salaris prijsgeeft, bijvoorbeeld door te vragen naar een percentage stijging ten opzichte van 'wat u nu heeft'.

Externe recruiters en de salarisvraag

Werkgevers die werven via een bureau of een zelfstandig recruiter gaan er vaak van uit dat het verbod alleen voor hen geldt, en niet voor de partij die namens hen de intake doet. Dat is een misvatting die in de praktijk tot problemen leidt: als een recruiter in opdracht van u de vraag stelt, is die vraag feitelijk namens uw bedrijf gesteld. Het is daarom zinvol om deze afspraak expliciet op te nemen in de opdracht aan een bureau, in plaats van ervan uit te gaan dat het vanzelf goed gaat.

Hetzelfde geldt voor assessments en voorselectietools die door een derde partij worden aangeleverd. Als zo'n tool automatisch een salarisveld toont aan de kandidaat, is dat net zo goed een vraag die namens u wordt gesteld, ook al heeft niemand bij u op het veld geklikt.

Wat een goede vacaturetekst wel vraagt

Het verbod op de salarisvraag staat niet op zichzelf. Het hangt samen met de verplichting om zelf een bandbreedte te noemen in de vacature, zodat de kandidaat weet binnen welke marge onderhandeld kan worden zonder dat daarvoor eerst het huidige salaris op tafel hoeft te komen. Een vacaturetekst die deze bandbreedte ontbreekt, en vervolgens toch vraagt naar het huidige loon om een indicatie te krijgen, stapelt in feite twee losse knelpunten op elkaar. Met een paar vragen over uw eigen vacaturetekst ziet u snel of beide punten op orde zijn.

Hoe u het voorkomt

De meest praktische aanpak is het sollicitatieproces zelf na te lopen, niet alleen de vacaturetekst. Kijk naar het ATS-formulier, de vragenlijst voor een telefonische intake, de briefing aan een extern bureau en de vragen die een hiring manager standaard stelt. Vervang elk veld of elke vraag die (ook impliciet) het huidige of vorige salaris ophaalt door een vraag die alleen over de toekomstige functie gaat.

Omdat deze regel samenhangt met andere verplichtingen die zonder drempel gelden, zoals de bandbreedte in de vacature en de eis dat selectiecriteria genderneutraal zijn, is het nuttig om ze in samenhang te bekijken in plaats van los van elkaar. De kennisbank met de onderwerpen per situatie uitgelegd zet deze verplichtingen naast elkaar, met de vindplaats in de officiële tekst erbij. Twijfelt u over een specifieke formulering in uw eigen proces, dan is dat iets om met een jurist of de bevoegde toezichthouder te bespreken; payria.eu structureert en signaleert, maar velt geen oordeel over individuele teksten of procedures.

Meer achtergrond over hoe deze informatie is opgebouwd en waar ze vandaan komt, leest u op de pagina over hoe de informatie tot stand komt. Wilt u in een half uur weten waar uw eigen wervingsproces staat, doe dan de gratis quick-scan of blader door de onderwerpen in de kennisbank.

Dit artikel is algemene informatie en geen juridisch advies.